Het 'groene huisje' is een monument vol anekdotes

Wie over de Industrieweg in Mijdrecht rijdt, kan er onmogelijk omheen: het opvallende, mintgroene huisje dat dapper standhoudt tussen de moderne bedrijfspanden. Waar de meeste voorbijgangers slechts een glimp van de kleurrijke gevel opvangen, kregen belangstellenden afgelopen zaterdag de kans om de drempel over te stappen en de rijke historie van het pand uit 1889 van dichtbij te beleven.

Een stukje Noord-Holland in de polder

Het dubbele arbeidershuisje draagt een geschiedenis met zich mee die verder reikt dan de poldergrenzen. Huidig bewoner Michel Schoenmaker legt uit dat de wortels van het pand in Noord-Holland liggen. “Die kleur, die komt uit het dorpje Barsingerhorn,” vertelt hij. “Daar kwam de boer vandaan die hier de boerderij is begonnen en deze huisjes voor de knechten bouwde. Hij heeft zowel de bouwstijl als de kleur meegenomen.” Met zijn ruim 140 jaar is het huisje een van de oudste getuigen van de geschiedenis van Groot-Mijdrecht.

Ondanks het bordje “onbewoonbaar verklaard” dat op de gevel prijkte, is het binnen geen een bouwval. Michel relativeert de staat van zijn woning: “Mij valt het erg mee. Er waaien geen dakpannen af, er stort niks in, het tocht af en toe een beetje. Dat is het.”

Open dag in het groene huisje

Met zestien man op een kluitje

Tijdens de open dag kwamen de verhalen pas echt tot leven. Bezoekers deelden herinneringen aan een tijd waarin privacy een luxe was die men zich niet kon veroorloven. Michel schetst een beeld van de bewoningsgraad in het verleden: “Aan de ene kant een gezin met zeven kinderen en aan de andere kant een gezin met vijf kinderen. Dus vijf plus twee ouders is zeven, en zeven plus twee ouders is negen.” In totaal woonden er dus zestien mensen tegelijkertijd in het kleine dubbele pand.

Een van de bezoeksters herinnert zich nog goed hoe haar ouders er in 1935 introkken. “Mijn vader en moeder zijn er hier in gekomen toen ze getrouwd zijn. Onze oudste zus en broer zijn hier geboren.” Een andere bezoeker vertelt over de verbondenheid met de naastgelegen boerderij: “Langs dat weiland gingen we hazen opjagen. In de schuur werd die haas met een spijker opgehangen. Dit huisje hoorde erbij, daar ben je gewoon mee groot geworden.”

Geïnteresseerden en oud-bewoners konden tijdens de open dag binnen kijken

Gezocht: feiten tussen de anekdotes

Hoewel de open dag een stroom aan verhalen op gang bracht, blijft de feitelijke tijdlijn voor Michel nog een puzzel. Hij hoopte op namen en data voor zijn onderzoek, maar kreeg vooral sfeerbeelden terug. “Daar kreeg ik deels antwoord op, maar de meeste berichten waren anekdotes en verslagen van logeerpartijen,” legt hij uit.

Wat de toekomst voor het groene monument in petto heeft, blijft vooralsnog onduidelijk. De eigenaar is momenteel volledig gefocust op de restauratie van de naastgelegen monumentale boerderij. Op de vraag wat het huisje zelf zou vertellen als de muren konden spreken, antwoordt Michel met een knipoog: “Oeh, als-ie verstandig is niet zo veel. Want ik denk dat hier heel veel gebeurd is.”

De huidige eigenaar van het groene huisje en de naastgelegen boerderij vertelde eerder in podcast De Tijdlijn over zijn plannen

MaatschappijMijdrecht