Eric ziet zijn woning halve meter wegzakken: "Ik word er net niet misselijk van"

Stel je voor dat het huis waar je al twintig jaar woont, plotseling onder je voeten vandaan zakt. Het overkwam Eric Verburg en Astrid Sipkema in Wilnis tijdens een heftige storm een kleine maand geleden. Een hoosbui zorgde ervoor dat hun vertrouwde twee-onder-één-kapwoning in een tijdsbestek van uren maar liefst 51 centimeter wegzakte. Stalen noodstutten moeten de boel nu overeind houden, want de achterkant van het pand is compleet losgescheurd van de rest. “Ik word er net niet misselijk eigenlijk, van de ellende”, verzucht Eric wanneer hij naar de ravage kijkt.

Harde klappen in de nacht

Het drama voltrok zich in een moordend tempo, zo meldde Hart van Nederland in een reportage over de onbewoonbare woning. Het pand vertoonde in mei al gebreken en was toen zo’n 13 centimeter gezakt. Er stonden zelfs al werkzaamheden gepland om de fundering te herstellen, maar het noodweer was de aannemer voor. Tijdens de hevige regenval hoorde het stel opeens angstaanjagende geluiden. Eric herinnert zich het moment goed: “Het begon te zakken. De tegeltjes sprongen van de muur af. De vloer hier kwam omhoog en de fundering knakte hier.” Kort daarna volgde een enorme klap. “Ja, pok pok. Ik schrok me kapot. Wat moet je doen? Je maakt het niet vaak mee.”

“Het begon te zakken. De tegeltjes sprongen van de muur af. De vloer kwam omhoog en de fundering knakte.”

Buurt schiet te hulp

Na de plotselinge verzakking lag de keuken bezaaid met betonbrokken. Eric en Astrid probeerden die nacht nog in hun bed te blijven liggen, maar door het constante gekraak sloeg de paniek toe. Inmiddels is het huis volledig ontruimd. De officiële instanties laten het volgens Eric tot nu toe afweten, waardoor het stel zich in de steek gelaten voelt. Eric is emotioneel onder de indruk van de mensen om hem heen: “De verzekering doet niks. De gemeente doet niks. Eigenlijk doet niemand wat. Ja, de de helden uit de buurt, die hebben me ontiegelijk geholpen, want anders. Ik dacht echt, dan had hij op de buren gevallen. Dan was het gewoon ingestort.”

Dankzij die buurtbewoners is de woning direct leeggehaald en provisorisch opgekrikt. Ook is er een tijdelijk onderkomen geregeld in een leegstaande domineeswoning. De financiële zorgen zijn ondertussen reusachtig en de onzekerheid vreet aan de bewoners. “Je moet er niet te veel over nadenken. Het is… onmenselijk, een beetje”, besluit Eric aangeslagen tegen de camera. “Dit kan een mens toch niet aan?”

112Wilnis