Een langeafstandswandeling maken. Voor veel mensen blijft het een droom. Voor Jan Nouwens uit Mijdrecht werd het werkelijkheid. Hij nam een sabbatical en wandelde 850 kilometer door de Spaanse Pyreneeën. In veertig dagen tijd legde hij de beroemde GR11 af: een uitdagende langeafstandswandeling met zo’n 42.000 hoogtemeters. Hij koos voor west naar oost, iedere ochtend loop je dan de opgaande zon tegemoet, symbolisch voor de start van een nieuwe dag, een nieuw avontuur.
Dat avontuur begon overigens niet pas bij de start van de wandeling. Dit was een reeds lang gekoesterde wens, sinds eind vorig jaar was Jan met de voorbereidingen bezig. Niet alleen fysiek, maar ook praktisch. “Ik heb veel ervaring met trail running in bergachtig gebied, maar zo’n lange wandeltocht had ik nog nooit gemaakt. Daarom heb ik veel tijd gestoken in training, routeplanning en het verzamelen van de juiste uitrusting.”
“Ik heb veel ervaring met trail running in bergachtig gebied, maar zo’n lange wandeltocht had ik nog nooit gemaakt.”
Oorspronkelijk speelde Jan met het idee om delen van de tocht samen met anderen te lopen. Verschillende wandelaars waren uitgenodigd om een aantal etappes mee te lopen, maar uiteindelijk ging dat niet door. Daardoor begon hij alleen aan zijn avontuur. “Helemaal alleen ben je eigenlijk nooit”, zegt hij. “Al verschilde dat wel per etappe. Soms liep je door een dorpje en kwam je meerdere wandelaars tegen. Op andere dagen was er niemand. Dan kon het zomaar gebeuren dat je een hele dag geen mens zag.”
Onderweg passeerde Jan regelmatig berghutten waar hij iets kon eten of drinken. Soms was daar ook een slaapzaal beschikbaar. Toch koos hij vrijwel altijd voor zijn eigen tent. “Zo’n slaapzaal met heel veel anderen is niet echt mijn ding. Ik had alles bij me om zelfstandig op pad te zijn, dus ik vond het veel prettiger om ergens een mooi plekje te zoeken en mijn tent op te zetten.”
Dat betekende wel dat iedere dag eindigde met dezelfde routine. Tent opzetten, matje opblazen, eten bereiden en de spullen weer gereedmaken voor de volgende dag. “Je bent echt volledig zelfvoorzienend. Alles kost tijd. Maar juist dat eenvoudige leven vond ik erg prettig.” Aan het einde van elke dag maakte Jan meestal ook nog een Polarsteps update, en meestal ook een Instagram filmpje voor de volgers, vrienden en collega’s wereldwijd.
Tijdens de wandeling was Jan vooral bezig met de fysieke uitdaging. De ene voet voor de andere zetten, de volgende bergpas beklimmen en vervolgens weer veilig afdalen. “Gelukkig heb ik onderweg geen noemenswaardige lichamelijke klachten gehad. Dat was misschien wel mijn grootste meevaller.” Wat hij soms wel miste, was gezelschap. “Er waren momenten waarop ik graag even een praatje had gemaakt. Of een prachtig uitzicht had willen delen met iemand anders. Het landschap was zo indrukwekkend en ruig. Dat had ik soms best samen willen beleven.” Elke dag had zo wel een bijzonder diamantje, wat misschien nog wel het langste zal bijblijven is de totale stilte boven in de bergen.
“Het landschap was zo indrukwekkend en ruig. Dat had ik soms best samen willen beleven.”
Naarmate het eindpunt dichterbij kwam, voerde Jan het tempo op. Hij wilde de tocht graag binnen zijn geplande tijd afronden. Daardoor werden de dagen steeds langer. “Op de langste dagen was ik wel twaalf tot twaalfenhalf uur onderweg. Dat zijn echt hele lange dagen.”
Op warme dagen boden de vele bergmeren en riviertjes uitkomst. “Bijna iedere dag sprong ik wel even een bergmeertje in. Even uitkleden, afkoelen, aankleden en weer verder. Dat was heerlijk verfrissend.” Zo’n natuurlijke douche bleek echter ook een onverwacht nadeel te hebben. “Wat ik vooraf nooit had bedacht, is hoeveel lawaai stromend water maakt. Dat geluid stopt natuurlijk nooit. Ik had oordoppen meegenomen voor het geval ik een keer in een slaapzaal terecht zou komen, maar uiteindelijk heb ik ze bijna elke nacht gebruikt omdat ik naast een rivier of bergbeek lag.” Ook een slaapmasker bleek onmisbaar. “Het maanlicht in de bergen kan verrassend fel zijn. Dat ooglapje heb ik vaker gebruikt dan ik vooraf had gedacht.”
Onderweg genoot Jan volop van de natuur. Van diepe dalen en scherpe bergkammen tot groene weides en kristalheldere meren. Bijzonder vond hij ook de dieren die hij tegenkwam waaronder de marmot, Isard en verschillende gieren. “Ik kwam ook vaak kuddes koeien en paarden tegen. Dat geluid van al die bellen om hun nek maakte enorme indruk. Je hoort ze vaak al lang voordat je de dieren ziet.” Hoewel er in de Pyreneeën ook beren leven, kreeg Jan die niet te zien. “Die dieren zijn ontzettend schuw. Je hebt eigenlijk geen kans om ze tegen te komen.”
Een ander dier zorgde echter wel voor een memorabele ontmoeting. “Mijn eerste nacht was meteen raak. Ik had nog een gevulde koek van de Mijdrechtse bakker meegenomen. Midden in de nacht hoorde ik een knagend geluid. Bleek een knaagdier een gat in mijn tent te hebben geknaagd om bij die koek te komen. De koek was weg en ik zat vanaf dat moment met een gat in mijn tent. Dat was wel even balen. Gelukkig kon ik dat goed repareren.”
Hoewel Jan regelmatig aan het thuisfront dacht en in gedachten terug ging naar thuis, miste hij verder niets van thuis. “Je loopt door de bergen, je bent de hele dag buiten, je kunt eten waar je zin in hebt en bij de berghutten kun je vaak fantastische koffie drinken. Wat wil een mens nog meer? Nee, ik heb echt niets gemist.”
Voor Jan smaakt dit avontuur dan ook naar meer. Zijn sabbatical is nog niet voorbij. Binnenkort vertrekt hij voor vijf weken naar Argentinië en ondertussen maakt hij nieuwe plannen. Na 850 kilometer door de Pyreneeën lijkt één ding zeker: het volgende avontuur laat niet lang op zich wachten.
Nieuwsgierig? Volg Jan op Instagram: @jannouwens64
 Dit is een artikel van Rosanne Kok van De Groene Venen |
Studio
Rendementsweg 10d
3641 SK Mijdrecht
E-mail
redactie@rtvrondevenen.nl
Telefoon Redactie
0297 - 286004
