Halloweentocht brengt Abcoude samen voor de winter invalt

Langzaam vult het schemerdonker zich met lichtgevende lampionnen en enthousiaste kinderen. De jaarlijkse Halloweentocht bracht het dorp massaal op de been. Tussen de versierde gevels en uitgelichte bomen zochten honderden dorpsgenoten elkaar op om samen te griezelen, maar ook te verbinden.

“We zijn een beetje aan het indutten en het is juist leuk als er dingen gebeuren die mensen weer even op de been brengen,” vertelt Marjolein Macrander langs de route. “Deze tijd van het jaar is ook zo leuk, want straks is het koud, nat en donker en zitten we allemaal binnen. Dan zien we elkaar minder. Nu doen we nog even lekker gek met z’n allen.”

Bekijk hier het videoverslag van de avond

Keltische geesten

Even verderop scharen kinderen in heksenkostuums en met pompoenemmertjes zich rond het podium. Daar brengt Macrander met de microfoon in de hand de oorsprong van de traditie tot leven. Ze legt uit hoe de Kelten in Ierland geloofden dat op 31 oktober de scheidslijn tussen het dodenrijk en het rijk der levenden flinterdun werd: “Ze waren een beetje bang en dachten: oeh, dadelijk komen de doden terug. Toen bedachten ze: we verkleden ons heel eng, zodat we ze laten schrikken en ze gelijk weer teruggaan.”

De verhalen slaan aan bij het publiek, net als het optreden van een mysterieuze verteller in regenjas en hoed. “Verhalen vertellen is leuk en opvoedend,” legt hij uit over zijn rol. “Het prikkelt de verbeelding.” De verwondering is zichtbaar langs het hele parcours, waar dansgroepen in rood en zwart optreden en een blaasorkest met feestelijke mutsen voor vrolijke noten zorgt.

Tegen de individualisering

Toch gaat het feest voor de inwoners over veel meer dan spoken en pompoenen alleen. In een tijd waarin het dagelijks leven steeds individualistischer wordt, biedt zo’n gezamenlijke tocht een welkome tegenhanger.

“Het hoort bij een dorp,” vindt een bewoonster met verlichting op haar hoofd. “Ik vind het gewoon heel leuk dat je met z’n allen dat saamhorige in stand houdt. Het wordt allemaal al zo individueel, dus ik vind dit heel belangrijk.” Dat herkent ook een dorpsgenoot met een hoge hoed, die met bewondering naar de stoet kijkt: “Het zorgt voor saamhorigheid en iets om naar uit te kijken. Als je ziet wat het bij kinderen losmaakt: die kijken hier echt naar uit.”

AbcoudeCultuurMaatschappij