Op haar negentiende runt Jikke De Grote Sniep: 'Ik hoop dat ik mensen bij elkaar kan brengen'

Midden in het groen, in het buitengebied van Wilnis, runt de negentienjarige Jikke Bouman sinds deze zomer haar eigen horecazaak. Op 1 juli nam de Kockengense paviljoentoren De Grote Sniep over, waar wandelaars, fietsers en natuurliefhebbers komen voor koffie en appeltaart. Twee maanden later is de eerste hectiek wat gaan liggen – al blijft er voor Jikke genoeg te leren en doen. “Ik sprong echt in het diepe.”

Wie De Grote Sniep bereikt, is al even onderweg. De Veenkade leidt door het polderlandschap naar het paviljoen, midden in het groen tussen Wilnis en Vinkeveen. Vanaf de uitkijktoren is het uitzicht weids; beneden wachten het terras, het paviljoen en de appeltaart. Voor Jikke Bouman is het inmiddels haar werkplek, haar kantoor, zoals ze het zelf noemt. “Ja, ik ben de eigenaresse van Paviljoentoren De Grote Sniep. Het voelt heel gek om dat te zeggen, maar het voelt ook heel goed. Als mijn wekker gaat, denk ik: ‘Oh ja, we gaan we een dagje lekker werken’. Dat is niet vanzelfsprekend, weet ik.”

In het diepe

Dat Bouman op haar negentiende een horecazaak zou runnen, was allerminst een uitgestippeld plan. Ze studeert Marketing & Communicatie en dacht aanvankelijk vooral aan doorstuderen. Toen een goede vriendin vertelde dat De Grote Sniep zou stoppen, kwam het idee voor het eerst op tafel. Thuis werd de vraag gesteld die bleef hangen: waarom zou zij het niet doen? Aanvankelijk was haar antwoord duidelijk: nee. Te spannend, te veel naast haar studie. Maar naarmate meer mensen haar vroegen of het misschien iets voor haar was, begon ze anders te kijken. “En toen dacht ik: ja, waarom niet?”, vertelt Bouman.

Daarna ging het snel. Op 1 juli werd ze officieel eigenaar. Wat volgde, was een crash course in ondernemerschap. “Ik sprong echt in het diepe. Ik dacht, dit kan ik wel, maar toen kwam ik er snel achter dat het gewoon lastiger is dan je denkt en moeilijker. Er komt veel meer bij kijken.” Niet alleen het paviljoen zelf moet draaien. Er is administratie, computerwerk, planning en alles wat komt kijken bij een eigen bedrijf. Bouman vindt het niet erg, maar ze moest eraan wennen. Nu de grootste drukte van de start voorbij is, probeert ze orde aan te brengen. Ze maakt lijstjes, schrijft ideeën op en noteert wat de volgende keer beter kan. “Elk idee, elke tip of feedback van een klant, schrijf ik gewoon gelijk op. En dan werk ik het later verder uit.”

De Grote Sniep ligt middenin de natuur.

Dat het haar gelukt is om de eerste maanden door te komen, heeft ze niet alleen aan zichzelf te danken. De familie Bouman is nooit ver weg. Haar vader helpt, haar moeder springt bij, haar oma helpt met de appeltaart en haar nicht Isa is hoofd keuken. Voor Bouman is dat meer dan praktische ondersteuning. “Het restaurant krijgt daardoor een huiselijk gevoel, het is nu echt een familiebedrijf. Dat vind ik onwijs leuk”, vertelt ze. De vlotte samenwerking voelt voor Jikke bovendien als een bevestiging van de sterke band met haar familie. “Het klinkt misschien gek, ,maar ik ben er heel trots op dat ze dit met mij willen doen. Ik vind het heel mooi dat we als familie zo samenwerken.” Tegelijkertijd wil ze voorkomen dat haar ouders hun eigen bedrijven voor haar blijven stilleggen. “Het is mijn plek, dus het is zeker niet de bedoeling dat ze hier elke dag zullen zijn.”

Nieuwe gasten en uitdagingen: ‘Ik hoop dat De Grote Sniep niet alleen een tussenstop blijft’

De gasten die bij De Grote Sniep aanschuiven zijn voor Jikke een grote drijfveer. Het was deze zomer loeidruk, wat Jikke direct de kans gaf om haar doelgroep op persoonlijk niveau te leren kennen. “Ik ontvang erg veel verschillende klanten, dat maakt het ontzettend leuk. Een ding hebben ze veelal gemeen: als ze voor het eerst binnenkomen, kijken ze vaak eerst een tijdje uit het raam. Ze verwonderen zich enorm over het mooie uitzicht. Ik sta daar eigenlijk niet genoeg bij stil, vind ik, omdat het voor mij tegenwoordig normaal is.” De klanten gaan zitten, blijven lang tafelen en komen vaak weer terug, om de natuur goed in zich op te nemen. “Mensen komen hier niet voor een snel bakje koffie”, geeft Jikke toe. “Ze komen hier om te genieten.”

Daar staat tegenover dat Jikke de komende maanden voor een nieuwe uitdaging staat. Als de dagen kouder en donkerder worden, zal het minder vanzelfsprekend zijn dat wandelaars en fietsers langskomen. “Ik moet mijn studie nog afmaken, dus als het rustig is in het restaurant zal ik daaraan gaan werken. Maar ik ben ook al bezig met nieuwe plannen om ervoor te zorgen dat De Grote Sniep drukbezocht blijft. Samen met haar team heeft ze de afgelopen periode gewerkt aan het ontwikkelen van de “Sniep-Smulavonden”: avonden waarop bezoekers kunnen aanschuiven voor pannenkoeken, pizza of stamppot. Ook een bingo of pubquiz behoort tot de mogelijkheden. Niet iedere week, benadrukt ze. Het moet bijzonder blijven. “Maar één keer in de zoveel tijd zo’n avondje. En dan hopen we het hier gewoon vol te hebben zitten met gewoon leuke mensen.”

Bouman hoopt dat De Grote Sniep niet alleen een tussenstop voor recreanten blijft, maar ook een plek wordt waar mensen uit de omliggende dorpen elkaar ontmoeten. Het paviljoen ligt weliswaar afgelegen, maar juist daardoor tussen verschillende plaatsen in. Wilnis, Vinkeveen, Mijdrecht, Kockengen en Breukelen zijn allemaal dichtbij genoeg. “Ik hoop dat ik mensen bij elkaar kan brengen.”

‘Niet alles in het leven ligt vast’

Wie haar vraagt waar ze over drie jaar wil staan, krijgt geen strak ondernemingsplan te horen. “Ik vind dat een hele moeilijke vraag, omdat ik heel erg van het plannen ben, maar ik heb de afgelopen tijd geleerd dat niet alles in het leven vastligt.” Ze had nooit kunnen voorspellen dat ze op haar negentiende een restaurant zou runnen – en wat Bouman over een paar jaar voelt en denkt over haar loopbaan, wil de jonge ondernemer niet vooraf dicteren. “Mijn ouders hebben mij die vrijheid meegegeven. Dus als ik over drie jaar denk van ja, het kost me meer energie dan dat het oplevert, zal ik misschien wel weer iets anders gaan doen. Maar dan heb ik het wel even gedaan.”

Voor nu is daar echter nog lang geen sprake van, vertelt Bouman enthousiast. “Ik hoop op dit moment dat ik dit gewoon tien jaar doe, sowieso. Ik heb een leuk team, leuke collega’s. Zoals het nu gaat, dan red ik dat zeker.”

Bouman aan het werk in de keuken met haar nicht Isa

Gewoon doen

Voorlopig is haar leven overzichtelijk in zijn onoverzichtelijkheid: werken, leren, plannen maken, lijstjes bijhouden en ondertussen proberen te genieten van de plek die ineens van haar is. En het werkt.

Aan jongeren van haar eigen leeftijd die twijfelen over een grote stap, zou ze dan ook niet snel adviseren eerst alles volledig uit te denken. “Ja, doe het.” Het is volgens haar gemakkelijk om het vaste pad te blijven volgen: school, studie, daarna pas bedenken wat je eigenlijk wilt. Maar daar hoeft niet altijd op gewacht te worden. “Doe gewoon wat je leuk vindt.”

Op 1 september, twee maanden na de overname, klinkt dat als de belangrijkste conclusie van haar eerste zomer als ondernemer. Ze weet nog niet precies hoe de komende jaren eruitzien. De winter moet nog beginnen, haar studie moet nog worden afgerond en er zullen ongetwijfeld nog genoeg chaotische dagen volgen. Maar als haar wekker ’s ochtends gaat, weet ze inmiddels waarvoor ze opstaat. “En ik ben heel blij dat ik dat gedaan heb.”

EconomieWilnisDe Grote Sniep